اتوپياي واژگان سياسي

واژگان سیاسی-مطالب:واژگان سیاسی- تصاویر - چگوارا - سرود ای ایران-جهان سوم - زندانی سیاسی- ایران گیت

زندانی سیاسی

 زندانی سیاسی

در نظامهای قانونی ، کسی است که به سبب زیر پا نهادن حدود قانونی نهاده شده برای آزادیهای  سیاسی که در ((قانون اساسی)) تعریف و معین شده است- و زیر پا نهادن حوزه حاکمیت دولت ، بازداشت یا محکوم به زندان شده است. شدیدترین جرم سیاسی ، که در قوانین کیفری ((جنایت))  شناخته می شود، توطئه علیه تمامیت ارضی کشور و قیام مسلحانه برای برافکندن رژیم سیاسی کشور است. در قوانین کیفری معمولاً جرمهای سیاسی از جرمهای عادی جدا شده و برای متهمان و محکومان ((سیاسی))حقوق و امتیازهای خاصی نسبت به مجرمان عادی در نظر گرفته شده است (از جمله شرط حضور ((هیئت منصفه)) در دادرسیهای سیاسی ، و حق جدا بودن زندانیان سیاسی از زندانیان عادی و امتیازهای خاصی در زندان). اما از آنجا که در رژیم های دیکتاتوری این حدود قانونی رعایت نمی شود و کیفرهای سیاسی معمولاً بسیار شدید تر از آنست که در قانون پیش بینی شده و یا بکل خلاف قانون است ، ازینرو قوانین بین المللی به حمایت از اینگونه زندانیان برخاسته و بویژه در ((اعلامیه ی جهانی حقوق بشر)) توجهی خاص به وضع کسانی که در خطر بازداشت و محکومیت سیاسی غیر قانونی هستند ، شده است. همچنین کمیسیون حقوق بشر ملل متحد مأموریت خاص برای رسیدگی به وضع داخلی دولتها از این جهت دارد.  

                                                                                                                                                  

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام تیر 1388ساعت   توسط  بهرنگ بهرامی  | 

نوروز 88

با سلام خدمت دوستان عزیز

  

فرارسیدن سال نو را تبریك عرض كرده،

سالی همراه با

 

 سلامتی موفقیت و شادی را برایتان

آرزومندم.

+ نوشته شده در  شنبه یکم فروردین 1388ساعت   توسط  بهرنگ بهرامی  | 

زنده یاد خسرو شکیبایی

 

درگذشت هنرمند گرانقدر خسرو شكيبايي را به هموطنان عزيز و

جامعه هنرمندان تسليت مي گوئيم.

روحش شاد و يادش گرامي باد

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت   توسط  بهرنگ بهرامی  | 

ایران گیت

ايران گیت

روز سيزدهم آبان 1365 با افشاء سفر محرمانه و غير قانوني «رابرت مك‌فارلين» مشاور « رونالد ريگان» رئيس جمهور وقت آمريكا، بحران سياسي بزرگي در آن كشور ايجاد شد كه سبب رسوائي بسياري از اعضاي هيأت حاكمه آمريكا گرديد. محافل آمريكائي اين رسوائي را با رسوائي حاصل از افشاء تقلبات ريچارد نيكسون رئيس جمهور اسبق آمريكا در ماجراي موسوم به «واترگيت» مقايسه كرده و به همين دليل از آن به عنوان «ايران گيت» نام بردند.

آقاي هاشمي رفسنجاني رئيس وقت مجلس شوراي اسلامي در روز 13 آبان 1365 در خطبه‌هاي نماز جمعه با اشاره به سفر غير قانوني مك‌فارلين و هيأت همراه كه با پاسپورت ايرلندي و با هواپيماي باربري آن كشور وارد تهران شده بودند، گفت: «ما به دستور امام خميني (ره) از ملاقات با اين افراد خودداري كرديم و فقط هيأتي براي تحقيق راجع به علت سفر و تخليه اطلاعاتي آنان، نزدشان رفت. ‌آنان پس از چند روز بازداشت، از ايران اخراج شدند.»

روز پانزدهم ‌آبان، وزارت امور خارجه ايرلند شمالي با ارسال يادداشتي، به واشنگتن نسبت به استفادة غير قانوني «رابرت مك فارلين» و همراهانش از گذرنامه‌هاي ايرلندي به دولت آمريكا اعتراض كرد.

روز 17 آبان مك‌فارلين سفر مخفيانه خود به تهران را دروغ و خيالبافي خواند ولي با افشاء تدريجي رسوائي حاصل از اين سفر و اعتراض وزارت خارجه ايران، ناچار شد بتدريج به آن اعتراف كند.

روز 18 آبان وي اصل سفر را تأييد كرد ولي مدعي بود اين سفر براي توافق با مقامات ايران جهت توقف تروريسم، مذاكره براي خاتمه جنگ و همكاري براي آزادسازي گروگانهاي آمريكائي در لبنان به عنوان سه شرط براي برقراري روابط ميان واشنگتن و تهران انجام شده است!

روز 19 آبان اخبار بيشتري در مطبوعات آمريكا عليه دولت ريگان انتشار يافت. نيويورك تايمز نوشت: اعتبار آمريكا خدشه‌ دار شده است. «كريستين ساينس مانيتور» نوشت: امريكا با آبروي خود بازي مي‌كند.

روز 22 آبان ريگان رئيس جمهور وقت امريكا در نطق تلويزيوني نكاتي را در ارتباط با سفر نافرجام مك‌فارلين به ايران فاش ساخت و هم زمان مك‌فارلين در يك مصاحبه با شبكه تلويزيوني اي.بي.سي امريكا سفر خود به تهران را تأييد كرد و فقط افزود:

«ماجراي كيك و انجيل كه ايراني‌ها ادعا مي‌كنند ما با خود به تهران برده و به مقامات ايران به عنوان كليد فتح باب تقديم داشته‌ايم صحت ندارد.»

مك فارلين همچنين در 24 آبان اعلام كرد برنامه مأموريت مخفي وي به تهران در اواخر سال گذشته مسيحي و از طريق يك ميانجي در لندن ترتيب داده شد. وي در اين اظهار نظر مسئوليت استفاده غير قانوني از گذرنامه ايرلندي را به گردن رابط انگليسي خود كه با دولت انگلستان در ارتباط بود انداخت.

روز اول آذر 8 نفر از نمايندگان مجلس شوراي اسلامي در اعتراض به دولت  خواستار معرفي كساني شدند كه در تهران با مك‌فارلين ملاقات كرده‌اند. در پاسخ به اين اعتراض، امام خميني طي نطقي از معترضين انتقاد كرده و از مسئولين نظام خواستند كه اتحاد خود را بيش از پيش حفظ كنند.

در ادامه اظهار نظرهاي مقامات آمريكا، «جيمي كارتر» رئيس جمهور پيشين اين كشور گفت: ايران به صورت يك قدرت نظامي عظيم درآمده كه هنوز ناشناخته است. كارتر هم چنين به دولت ريگان به دليل سفر مك‌فارلين به تهران انتقاد كرده و گفت من مطمئنم چنين عملي به منزله خيانت است.

كيسينجر وزير امور خارجه اسبق آمريكا نيز در اين رابطه گفت:  تلاش رئيس جمهوري آمريكا براي دوستي با ايران قابل ستايش است ولي نبايد اين ماجرا با واترگيت مقايسه شود زيرا ارتباط با ايران به نفع آمريكاست ولي رسوائي واترگيت شامل منافعي براي يك حزب سياسي بود.

در تاريخ 8 بهمن 1365 دولت ايران انجيل هديه شده از سوي ريگان با دستخط و امضاي وي را كه براي مسئولين ايراني ارسال شده بود، به‌ نمايش گذاشت.

ضمناً از نخستين قربانيان اين ماجرا مي‌توان از آدميرال پويند كستر، سرهنگ نورث، ويليام كيسي رئيس سيا  و دونالد ريگان رئيس كاركنان كاخ سفيد ياد كرد.

در ۱۳ اسفند نيز رونالد ريگان در نطق تلويزيوني اعلام كرد «هدف وي از ترتيب‌دادن سفر مك‌فارلين به تهران زمينه‌سازي براي تجديد رابطه سياسي با ايران، خاتمه آبرومند جنگ ايران و عراق، قطع تروريسم دولتي در خاورميانه و تأمين بازگشت سالم تمامي گروگان‌هاي امريكايي از لبنان به كشورشان بوده است». بخش مهمي از اظهارات ريگان مربوط به ضرورت برقرراي روابط امريكايي‌ها با ايران بود.

ريگان در اين نطق تلويزيوني كه متعاقب انتشار گزارش تحقيقي كميسيون « تاور» پخش شد، اعلام داشت «ابتكاري در قبال ايران صورت گرفت كه يك اشتباه بود.» وي همچنين مسئوليت كامل اقدام‌هاي خود و دولتش در ارتباط با ايران را به عهده گرفت.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت   توسط  بهرنگ بهرامی  | 

واتر گیت (Watergate)

 

واتر گیت (Watergate)

 

  «واتر گیت» نام مجتمعی مسكونی اداری و هتلی در واشنگتن (پایتخت آمریكا) است كه كمیته ملی حزب دموكرات، طبقه ششم هتل را اجاره كرده بود تا ستاد مبارزه انتخاباتی سال 1972 خود را در آنجا مستقر سازد.

  گردانندگان حزب جمهوری خواه كه نیكسون- رئیس جمهور وقت آمریكا -نیز از آن حزب بود، شبانه به ستاد انتخاباتی حزب دموكرات در «واتر گیت» وارد شده و با سرقت مدارك و پرونده‌ها و نصب میكروفون‌های مخفی، به استراق سمع و جاسوسی علیه آن حزب پرداخته بودند تا از برنامه‌های انتخاباتی دموكرات‌ها آگاه شوند. هیاهوی عجیبی كه به دنبال لو رفتن این ماجرا برخاست به دستگیری گروهی منتهی گشت كه عمده آن‌ها از ماموران كاخ ریاست جمهوری بودند؛ روز 10 ژانویه 1973م. پنج تن از آنان در ضمن محاكمه اعتراف كردند كه شب 7 ژوئیه 1972، به مركز انتخاباتی دموكرات‌ها رفته و دست به سرقت زدند. افراد مزبور متعلق به كمیته‌ «انتخاب مجدد نیكسون» برای مقام ریاست جمهوری آمریكا بودند.

  ابتدا تصور می‌شد كه یك سرقت عادی صورت گرفته باشد، حتی سخنگوی رئیس جمهور اولین دروغ را اینجا گفت و موضوع را به صورت یك دزدی جزئی توضیخ داد؛ ولی، دو خبرنگار از روزنامه «واشنگتن پست» به نام‌های «باب وودوارد» و «كارل برنشتاین» قضیه را پیگیری کرده و مدارك و اسنادی را به دست آوردند كه معلوم می‌ساخت پای مقامات كاخ سفید و شخص نیكسون در میان آمد.

  اتهام اصلی مرتكبین این نبود كه چرا مرتكب چنین جرمی شده‌اند، بلكه بیشتر این بود كه بر ارتباط خود با كاخ سفید سرپوش گذاشته و به طور كلی راه اجرای عدالت را سد كرده‌اند. این رسوایی بزرگی بود اما چون ماجرای كامل آن، پس از پیروزی نیكسون در انتخابات 1972 فاش شده بود، نتوانست مانع پیروزی مجدد نیكسون در انتخابات ریاست جمهوری بشود. از آنجا كه روشن شده بود خود  رئیس جمهور (نیكسون) در پنهان ساختن ماجرا از مردم، شریك بوده است، اعضای مجلس نمایندگان درصدد اعلام جرم و استیضاح نیكسون برآمدند؛ در این میان نوارهای سرّی مصاحبه‌های رئیس جمهور در كاخ سفید فاش شد و نیكسون را با كمك تشریفات قضایی مجبور كردند تا این مدرك مهم را افشا كند. نیكسون به هر مستمسكی دست یازید تا جلوی این حركت را بگیرد، و ادعا كرد كه قضیه نوارها مشمول مصونیتی است كه رئیس جمهور از آن برخوردار است اما دیوان عالی كشور این ادعا را وارد ندانست.

در حالی كه استیضاح قطعی به نظر می‌آمد قضیه واتر گیت با افشا سازی غیر عادی پایان گرفت زیرا نیكسون استعفا كرد. او در آگوست 1974م به عنوان سی و هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریكا در عین اصرار بر بی‌خبری از همه چیز و دست نداشتن در ماجرای جاسوسی مزبور استعفا داد و معاون او جرالد فورد جانشین وی شد؛ یك ماه بعد فورد با استفاده از اختیار عفو عمومی، نیكسون را از تعقیب قضایی مصون كرد.

  آنچه به عنوان یك معما از جریان واتر گیت باقی مانده بود، اینكه فرد ناشناسی كه اطلاعات ارزشمندی را اندك اندك به دو خبرنگار «واشنگتن پست» می‌رساند چه كسی است؟ وودوارد و برنشتاین نام این شخص را «ته حلق» نامیده بودند و هویت وی تا سال 2005 نامعلوم بود. سال 2005 یك كارمند بازنشسته پلیس، برای وكیلی كه با او دوست بود تعریف كرد كه «ته حلق» است. «مارك فلت» معاون رئیس اف بی آی بیش از سی سال هویت خود را مخفی نگه داشته بود و در این مدت تنها وودوارد، برنشتاین و «بردلی» یكی از سر دبیران واشنگتن پست او را می‌شناختند. در آن زمان گمانه زنی‌های زیادی در مورد شناخت هویت فرد یاد شده انجام می‌گرفت، از آن جمله پاتریك گری رئیس پلیس، هنری كیسنجر و حتی جورج بوش پدر كه نماینده آمریكا در سازمان ملل بود. ته حلق مرموزترین فرد در ایالات متحده لقب گرفته بود، اما مارك فلت با معرفی خود آخرین صفحه پرونده واتر گیت با نام خود به پایان رساند. امروزه هر چند نام واژۀ واتر گیت باقی مانده و به صورت كلیشه‌ای ژورنالیستی درآمده، امّا تقریباً هر رسوایی سیاسی را بویژه اگر با دزدی مدارك و استراق سمع همراه باشد با پسوند «گیت» می‌آرایند.

لازم به ذکر است که بجز نیکسون که چنین رسوایی سیاسی را خلق نموده ریگان هم از جرگه گیت به دور نمانده و وی هم نیز ماجرایی با پسوند گیت بر جای گذاشته است.

(منبع : واژه نامه سياسي)

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت   توسط  بهرنگ بهرامی  | 

مطالب قدیمی‌تر